Vrolijk opgestaan ...de zon schijnt dus het wordt een prachtige dag.
Wel koud maar daar kunnen wij wel tegen.
Het aantal besmettingen stijgt en ook het aantal doden.
Wij zitten in “sociale onthouding” nog steeds wat natuurlijk steeds moeilijker wordt. Het is niet leuk om je kinderen kleinkinderen en kleine Bellamy niet meer te zien.
Toch maar blijven doen , we doen het voor elkaar.
Bij elke niesbui denk ik ...oh ik heb het en ik voel ook steeds een beetje pijn in mijn keel maar dat gaat steeds weer over.
Wij gaan een planning maken voor het huishouden. Adilla haar zoon is ziek mag dus niet komen en wij gaan het nu weer zelf doen.
Vanmorgen ga ik mijn schilderij (HET VERLANGEN) ophalen zodat ik er weer aan kan werken voor de expositie .Mocht ik niet tevreden zijn dan trek ik mij terug. Ik zal proberen een foto erop te zetten maar bedenk ...het is nog niet af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten